Grupy

Rada parafialna

Rada Parafialna stanowi grono osób służących proboszczowi radą we wszystkich sprawach duszpasterstwa parafialnego zgodnie z kanonem 536 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Skład Rady powinien odzwierciedlać przekrój społeczny całej parafii, czyli powinien uwzględniać takie elementy, jak: struktura wieku, zawodu, wykształcenia. Optymalna liczba członków Rady sięga od 15 do 30 osób w zależności od specyfiki terenu i potrzeb parafii. Członków Rady powołuje proboszcz na okres 5 lat. Dopuszcza się jednak możliwość przedłużenia kadencji Rady. Rada zbiera się na posiedzeniu przynajmniej raz na kwartał. Zebranie zwołuje proboszcz i przewodniczy obradom. Z każdego zebrania jest sporządzony protokół, który zostaje odczytany na następnym posiedzeniu.

Stowarzyszenie Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo

Podstawowym naszym zadaniem jest świadczenie pomocy potrzebującym poprzez:

  • pomoc materialną (dary rzeczowe, wsparcie finansowe)
  • pomoc opiekuńczo-usługową (odwiedziny osób samotnych, starszych w celu udzielenia pomocy przy wykonywaniu czynności domowych, dokonania zakupów, wykonaniu drobnych napraw urządzeń domowych)
  • wsparcie duchowe (odwiedziny, nawiązanie rozmowy, wspólną modlitwę, ewangelizację, pomoc w dotarciu do kościoła)
  • akcje charytatywne (zbiórki pieniędzy na dożywianie ubogich dzieci w roku szkolnym oraz zakup przyborów szkolnych, organizowanie „Dnia Chorych”, organizowanie pomocy dla pokrzywdzonych w klęskach żywiołowych poprzez zbiórki ).

Żywy Różaniec – 23 Róże

Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotą modlitewną jest Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot (1799-1862) w Lyonie w roku 1826. „Najważniejszą… rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich” – napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątek różańca, czyli jedną tajemnicę. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później „żywymi różami”. Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili cały różaniec. Nieodmówienie tajemnicy nie jest grzechem a utratą zasługi. Dziełu udzieliło poparcia wielu biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty. Wkrótce papież Grzegorz XVI wydał breve aprobujące stowarzyszenie.

Apostolat Maryjny

Zajmujemy się szerzeniem dobra w swoim najbliższym otoczeniu. Głównym środkiem apostolskiego działania jest Cudowny Medalik, którym Matka Najświętsza poleciła posługiwać się, objawiając się św. Katarzynie Laboure w dniu 27 listopada 1830 roku w Paryżu. Matka Boża obiecała wówczas: „Wszyscy, którzy go nosić będą dostąpią wielu łask. Tych, którzy Mnie ufają otoczę szczególną opieką”. Apostolat Maryjny przekazuje Cudowny Medalik wszystkim, a zwłaszcza ludziom chorym, cierpiącym, zaniedbanym pod względem religijnym, obojętnym, szczególnie znajdującym się w niebezpieczeństwie śmierci. Obecnie Apostolat Maryjny przy naszej parafii liczy 60 osób. Spotkania odbywają się 27 każdego miesiąca o godz 16:30 w salce parafialnej. Na każdym z nich rozważamy fragment Pisma św., modlimy się odmawiając różaniec, śpiewamy… Ponadto nasza działalność obejmuje: odwiedzanie chorych, samotnych, przekazywanie książek i wydawnictw religijnych, przekazywanie Cudownego Medalika. Uczestniczymy też w pielgrzymkach do sanktuariów maryjnych, a także korzystamy ze spotkań w poszczególnych ośrodkach Apostolatu Maryjnego. W ten sposób pogłębiamy naszą wiedzę religijną i umacniamy się duchowo do dalszej pracy dla Królestwa Bożego.

Chór parafialny

Chór (gr. choros), „zespół wykonujący wokalną muzykę jedno- lub wielogłosową a cappella lub z towarzyszeniem instrumentów muzycznych. W aspekcie muzycznym zespół wokalny, w którym liczba głosów może być dowolna; w starożytności chrześcijańskiej była nim schola cantońum, wykonująca śpiewy jednogłosowe, a od końca I tysiąclecia zespół wykonujący śpiewy wielogłosowe. Istnieją chóry mieszane, chóry chłopięco-męskie oraz chóry jednorodne. Liczba śpiewaków w chórze zmieniała się w ciągu wieków; początkowo wynosiła niewiele osób. Dopiero w XVIII wieku powstały wielkie zespoły chórów, które w XIX wieku stały się zjawiskiem powszechnym; w czasach najnowszych zaznacza się spadek liczby śpiewaków. Chóry początkowo rozwijały się tylko w kościołach; wypierały one powoli średniowieczne schola cantońum; chóry świeckie pojawiły się dopiero w okresie baroku. Wiek XIX był okresem powstania chórów amatorskich obok istniejących zespołów zawodowych; w tym czasie znacznie obniżył się poziom wykonawczy chórów, jednakże ruch śpiewaczy objął szersze warstwy społeczne, dotąd nie, uprawiające muzyki chóralnej, np. mieszczaństwo, zwłaszcza rzemieślników. Powstały towarzystwa śpiewacze zrzeszające chóry świeckie, np. Liedertafel w Niemczech. Odnowę kościelnych zespołów chóralnych podjął tzw. ruch cecyliński, zapoczątkowany w Bamberdze przez F.X. Witta, który w 1868 założył Allgemeiner Cacilienverein dla Niemiec, Austrii i Szwajcarii.

Liturgiczna Służba Ołtarza

Ministrant zajmuje uprzywilejowane miejsce podczas nabożeństw liturgicznych. Kto służy do Mszy św., występuje publicznie we wspólnocie – doświadcza z bliska, że Jezus Chrystus jest obecny i działa w każdym akcie liturgicznym. Jezus jest obecny, kiedy wspólnota się gromadzi, by modlić się i sławić Boga. Jezus jest obecny w Słowie Pisma Świętego. Jezus jest obecny zwłaszcza w Eucharystii pod postacią chleba i wina. Działa On za pośrednictwem kapłana, który sprawuje Mszę św. i udziela sakramentów.

Kto może zostać ministrantem i jakie powinien spełniać warunki? Ministrantem może zostać chłopiec, który jest przynajmniej w drugiej klasie szkoły podstawowej. Powinien on odznaczać się zainteresowaniem Mszą świętą, samozaparciem (dotyczy głównie wstawania na ranne Msze święte), wolą służenia przy ołtarzu, modlitwą, nie sprawiający kłopotów wychowawczych. Kandydatura trwa jeden rok, po czym nadchodzi czas zostania ministrantem.

Eucharystyczny Ruch Młodych

Na międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Lourdes w 1914 r. stwierdzono potrzebę utworzenia dla dzieci organizacji o profilu eucharystycznym. Po orędziu papieża Benedykta XV, wzywającym dzieci całego świata do modlitwy o pokój, Krucjata Eucharystyczna zostaje założona przez O. Bessier`sa TJ w 1916 r. Jako organizacja dla dzieci w ramach Apostolstwa Modlitwy, prowadzonego przez Księży Jezuitów.

Na terenie Polski Krucjata została założona przez Błogosławioną Urszulę Ledóchowską, założycielkę Zgromadzenia Sióstr Urszulanek SKJ. Matka Ledóchowska zakłada pierwsze koło Krucjaty w Pniewach k/Poznania 1 stycznia 1925 r.

Krucjata stale się rozwija tak, że w 1939 r. osiąga liczbę około 200 tysięcy członków. Druga wojna światowa przerwała w Polsce wspaniały rozwój Krucjaty. Po wojnie w latach 1945-49 w niektórych rejonach Polski powstały jeszcze koła Krucjaty. Ostatni ogólnopolski zjazd diecezjalnych dyrektorów odbył się 1 lipca 1947 r. We Francji od 1960 r. Krucjata Eucharystyczna zaczyna działać w nowym stylu, jako nowy ruch. Za radą Jana XXIII przybiera ona nazwę: „Eucharystyczny Ruch Młodych”. Aktualnie ERM jest ruchem międzynarodowym i obejmuje 3 miliony młodych na całym świecie.